Wystawa
Voices of the Unheard
Czy możemy naprawdę zrozumieć kogoś, kto nigdy nie miał szansy opowiedzieć swojej historii? Zapraszamy do odwiedzenia wystawy Voices of the Unheard, która daje głos osobom doświadczającym wykluczenia społecznego i jest wyjątkową przestrzenią na dialog społeczny oraz refleksję.
Wstęp wolny!
Voices of the Unheard – Głosy Niesłyszanych
Sztuka jako języj bez barier
Współczesny świat pełen jest niewidzialnych granic – między normą a innością, stabilnością a kryzysem, bezpieczeństwem a przymusową migracją. Osoby po kryzysach psychicznych, z niepełnosprawnościami intelektualnymi, z doświadczeniem uchodźctwa oraz inne grupy społeczne codziennie doświadczają braku przestrzeni na wyrażenie siebie. Voices of the Unheard to projekt, który ma na celu oddanie im głosu i umożliwienie opowiedzenia swoich historii. Wystawa jest artystyczną podróżą przez historie, emocje i doświadczenia osób, których głosy często pozostają niesłyszane w społeczeństwie. To opowieść o wykluczeniu, tożsamości i walce o prawo do bycia usłyszanym.
Celem wystawy jest stworzenie przestrzeni do refleksji, dialogu i empatii. Poprzez różnorodne formy ekspresji artystycznej i wielowymiarowe narracje zwiedzający będą mogli:ły zetknąć się z autentycznymi historiami i perspektywami ludzi, którzy zazwyczaj nie mają szansy na publiczny głos. Jest to immersyjna opowieść, w której sztuka staje się językiem porozumienia i mostem między jednostkami oraz społecznościami, która zaprasz do słuchania, zrozumienia i zobaczenia tego, co dotąd pozostawało w cieniu.
Wystawa porusza tematy wykluczenia społecznego, ukazując historie uchodźców, osób doświadczających kryzysu psychicznego oraz przedstawicieli grup mniejszościowych. Stawia również pytania o równość i tożsamość: jak definiujemy tożsamość i jak społeczeństwo kształtuje nasze poczucie przynależności? Sztuka staje się narzędziem konfrontacji z ciszą jako formą opresji, przełamując tę ciszę, oferując przestrzeń, w której te narracje mogą wybrzmieć w pełnej mocy i stać się częścią szerszej społecznej refleksji.
Podróż przez emocję
Zamiast klasycznego podziału według technik artystycznych, wystawa prowadzi odwiedzających przez cztery główne narracje emocjonalne:
Samotność i izolacja
Prezentowane są obrazy, rzeźby i instalacje odzwierciedlające doświadczenie bycia niezrozumianym i odrzuconym. Dzieła ukazują zamknięcie w świecie własnych emocji, poczucie alienacji i potrzebę akceptacji, tworząc intymne przestrzenie sprzyjające introspekcji.
Lęk i niepewność
Prace artystów ukazują rozdarcie między utraconą przeszłością a niepewną przyszłością, przywołując obrazy dezorientacji, zagrożenia i nieustannego poszukiwania bezpieczeństwa. Interaktywne elementy tej części angażują odbiorców w doświadczenie braku kontroli i przejściowości.
Nadzieja i odzyskiwanie siebie
Sztuka ukazuje momenty przezwyciężania trudności, leczenia ran i odkrywania na nowo własnej tożsamości. Prace artystów pokazują sztukę jako formę terapii, dającą możliwość transformacji i odbudowy wewnętrznej siły.
Dialog i komunikacja
Wystawa podkreśla siłę relacji międzyludzkich oraz potencjał sztuki jako narzędzia przełamywania barier społecznych i emocjonalnych. Prace skupiają się na motywie spotkania, tworząc przestrzeń do interakcji i wspólnego przeżywania. Odwiedzający są zaproszeni do aktywnego udziału – mogą zostawić swój ślad w specjalnej instalacji, dzieląc się własnymi refleksjami i emocjami.
Artyści i Artystki:
Magdalena Sobolska
Artystka wizualna, ur. 1991. Tworzy głównie w technice kolażu papierowego oraz cyfrowego. Jest to dla niej medium, które pozwala na przekształcanie zastanej rzeczywistości, wydobycie tego, co ukryte, bazując na rozdarciu i rekonstrukcji. Pozwala na uchwycenie spiętrzenia i specyficznej fragmentaryczności, które stają się spoiwem subiektywnego doświadczania. Technika kolażu jest wyrazem sposobu postrzegania przeze jej rzeczywistości.
Matteo Vivona
Urodzony w Rzymie i od 10 lat mieszkający w Polsce, obecnie jest studentem warszawskiej ASP na wydziale Sztuki Mediów . Od dawna zmaga się z OCD, a od kilku lat wykorzystuje własne lęki jako inspirację do tworzenia. W swojej twórczości często nawiązuje do różnych negatywnych stanów, w których się znajduje, traktując sztukę jako formę terapii. Najbardziej
inspiruje go struktura mięsa, surowość metalu oraz emocje, które przeżywa.
Paulina Orzeł
Założycielka Teatru Mundi, scenariuszka, tworzynia lalki oraz kostiumy. Obecnie studiuje na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie na wydziale Scenografii. jest członkinią kolektywu TRZEPAK, malarka i graficzka. Prowadzi audycję muzyczną Pójdźmy w Retro
w Radio Kapitał.
W swoich pracach porusza temat samotności i lęku występującego w dorosłym życiu, który powstaje na skutek traum i doświadczeń nabytych w dzieciństwie. Odwołuje się do wspomnień na podstawie archiwalnych zapisków.
Małgorzata Rumińska
Małgorzata Rumińska / Megu Rum (ur. 1993 w Warszawie). Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie na kierunkach Wzornictwo i Sztuki Mediów. Jest projektantką graficzną, ilustratorką, tatuażystką. Używa różnych środków formalnych – od szkiców po przemyślane wektorowe kompozycje. Lubi eksperymentować z technikami – robi zdjęcia, rysuje cyfrowo, maluje, ozdabia ceramikę. Oprócz sztuki interesuje ją człowiek jako jednostka i część społeczeństwa.
Alicja Barankiewicz
Trans kobieta. Pisze wiersze od trzynastu lat, choć głównie do szuflady. W poezji lubi pod mikroskopem analizować najciekawsze odcienie szarości. Fascynuje ją proces przekuwania trudów w siłę oraz badanie dynamiki pomiędzy nimi. Jej poezja skupia się na fenomenie tożsamości, jej budowania i degradacji. Lubi też mielić ozorem, memłać głoski i mieszać treść z formą. Za niedościgniony wzór stawia sobie poezję Różewicza, Białoszewskiego i Bursy.
Justyna Podgorodecka
Artystka, magistra sztuki, rzeźbiarka, malarka po Warszawskiej ASP na wydziale Rzeźby. W swojej wypowiedzi twórczej posługuje się wieloma tradycyjnymi technikami. Najchętniej wyraża się poprzez rzeźbę ceramiczną oraz malarstwo, a jej główne inspiracje to natura i emocje ludzkie. Jej prace są połączeniem tego, co materialne i efemeryczne: uzewnętrznia przez sztukę wielość zawiłych myśli, wrażeń, odczuć.
Tetiana Tretiakova
Urodzona w 1988 roku w Charkowie, Ukraina. Obecnie mieszka w Warszawie, Polska. Jej badania rozpoczęły się z osobistej terapii – pracując z psychologiem rozszerza tematy na szersze problemy społeczne, wykraczające poza jej osobiste doświadczenia. Jej prace koncentrują się na zagadnieniach społecznych jak granice osobiste, przemoc, zespół stresu pourazowego oraz doświadczenie przymusowej emigracji. Celem jej działalności jest zwrócenie uwagi na „niewygodne” tematy.
Przemysław Chochół
Twórca instalacji, rzeźb i obrazów o zdekonstruowanych chwilach, w których przeszłość splata się z nową formą istnienia. Jego autorska technika polega na godzeniu chaosu z porządkiem – najpierw maluje ekspresyjne obrazy tymczasowe, by następnie ciąć je na części i komponować w formy ostateczne. Jego obrazy powstają z przedmiotów, które w nowym kontekście nabierają nowego znaczenia. Każdy obraz to opowieść, nie zamknięta w jednej płaskiej perspektywie, lecz transformująca i trwająca w czasie.
Stanisław Nieziołek
Absolwent Konserwacji Malarstwa na ASP w Warszawie. Od 2019 dydaktyk w pracowniach artystycznych (Kontrastowania, Kwadrat), zajmuje się organizacją partycypacyjnych wydarzeń twórczych na wolontariackiej paradzie równości. Współzałożyciel kolektywu twórczego Owady. Swoją twórczość traktuje jako przestrzeń do nadawania podmiotowości osobom wykluczonym ze względu na doświadczenie niecisowości i nieheteronormatywności.
Anna-Kristina Zinchenko
Urodzona w Odessie, Ukraina w 1997 r. Obecnie artystka mieszka w Warszawie. Poprzez swoje prace autorka szuka odpowiedzi na pytanie, jak zachować siebie, gdy otaczający świat wydaje się wrogi i destrukcyjny oraz zaprasza do głębokiej refleksji i szczerości wobec samego siebie.
Artyści i
Artystki:
Magdalena Sobolska
Artystka wizualna, ur. 1991. Tworzy głównie w technice kolażu papierowego oraz cyfrowego. Jest to dla niej medium, które pozwala na przekształcanie zastanej rzeczywistości, wydobycie tego, co ukryte, bazując na rozdarciu i rekonstrukcji. Pozwala na uchwycenie spiętrzenia i specyficznej fragmentaryczności, które stają się spoiwem subiektywnego doświadczania. Technika kolażu jest wyrazem sposobu postrzegania przeze jej rzeczywistości.
Matteo Vivona
Urodzony w Rzymie i od 10 lat mieszkający w Polsce, obecnie jest studentem warszawskiej ASP na wydziale Sztuki Mediów . Od dawna zmaga się z OCD, a od kilku lat wykorzystuje własne lęki jako inspirację do tworzenia. W swojej twórczości często nawiązuje do różnych negatywnych stanów, w których się znajduje, traktując sztukę jako formę terapii. Najbardziej
inspiruje go struktura mięsa, surowość metalu oraz emocje, które przeżywa.
Paulina Orzeł
Założycielka Teatru Mundi, scenariuszka, tworzynia lalki oraz kostiumy. Obecnie studiuje na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie na wydziale Scenografii. jest członkinią kolektywu TRZEPAK, malarka i graficzka. Prowadzi audycję muzyczną Pójdźmy w Retro w Radio Kapitał.
W swoich pracach porusza temat samotności i lęku występującego w dorosłym życiu, który powstaje na skutek traum i doświadczeń nabytych w dzieciństwie. Odwołuje się do wspomnień na podstawie archiwalnych zapisków.
Małgorzata Rumińska
Małgorzata Rumińska / Megu Rum (ur. 1993 w Warszawie). Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie na kierunkach Wzornictwo i Sztuki Mediów. Jest projektantką graficzną, ilustratorką, tatuażystką. Używa różnych środków formalnych – od szkiców po przemyślane wektorowe kompozycje. Lubi eksperymentować z technikami – robi zdjęcia, rysuje cyfrowo, maluje, ozdabia ceramikę. Oprócz sztuki interesuje ją człowiek jako jednostka i część społeczeństwa.
Alicja Barankiewicz
Trans kobieta. Pisze wiersze od trzynastu lat, choć głównie do szuflady. W poezji lubi pod mikroskopem analizować najciekawsze odcienie szarości. Fascynuje ją proces przekuwania trudów w siłę oraz badanie dynamiki pomiędzy nimi. Jej poezja skupia się na fenomenie tożsamości, jej budowania i degradacji. Lubi też mielić ozorem, memłać głoski i mieszać treść z formą. Za niedościgniony wzór stawia sobie poezję Różewicza, Białoszewskiego i Bursy.
Justyna Podgorodecka
Artystka, magistra sztuki, rzeźbiarka, malarka po Warszawskiej ASP na wydziale Rzeźby. W swojej wypowiedzi twórczej posługuje się wieloma tradycyjnymi technikami. Najchętniej wyraża się poprzez rzeźbę ceramiczną oraz malarstwo, a jej główne inspiracje to natura i emocje ludzkie. Jej prace są połączeniem tego, co materialne i efemeryczne: uzewnętrznia przez sztukę wielość zawiłych myśli, wrażeń, odczuć.
Tetiana Tretiakova
Urodzona w 1988 roku w Charkowie, Ukraina. Obecnie mieszka w Warszawie, Polska. Jej badania rozpoczęły się z osobistej terapii – pracując z psychologiem rozszerza tematy na szersze problemy społeczne, wykraczające poza jej osobiste doświadczenia. Jej prace koncentrują się na zagadnieniach społecznych jak granice osobiste, przemoc, zespół stresu pourazowego oraz doświadczenie przymusowej emigracji. Celem jej działalności jest zwrócenie uwagi na „niewygodne” tematy.
Przemysław Chochół
Twórca instalacji, rzeźb i obrazów o zdekonstruowanych chwilach, w których przeszłość splata się z nową formą istnienia. Jego autorska technika polega na godzeniu chaosu z porządkiem – najpierw maluje ekspresyjne obrazy tymczasowe, by następnie ciąć je na części i komponować w formy ostateczne. Jego obrazy powstają z przedmiotów, które w nowym kontekście nabierają nowego znaczenia. Każdy obraz to opowieść, nie zamknięta w jednej płaskiej perspektywie, lecz transformująca i trwająca w czasie.
Stanisław Nieziołek
Absolwent Konserwacji Malarstwa na ASP w Warszawie. Od 2019 dydaktyk w pracowniach artystycznych (Kontrastowania, Kwadrat), zajmuje się organizacją partycypacyjnych wydarzeń twórczych na wolontariackiej paradzie równości. Współzałożyciel kolektywu twórczego Owady. Swoją twórczość traktuje jako przestrzeń do nadawania podmiotowości osobom wykluczonym ze względu na doświadczenie niecisowości i nieheteronormatywności.
Anna-Kristina Zinchenko
Urodzona w Odessie, Ukraina w 1997 r. Obecnie artystka mieszka w Warszawie. Poprzez swoje prace autorka szuka odpowiedzi na pytanie, jak zachować siebie, gdy otaczający świat wydaje się wrogi i destrukcyjny oraz zaprasza do głębokiej refleksji i szczerości wobec samego siebie.
Wystawa nie jest tylko do biernego oglądania – każdy odwiedzający może stać częscią tej opowieści
Strefa współtworzenia
Odwiedzający mogą pozostawić swój ślad w przestrzeni wystawy, wyrażając swoje emocje poprzez rysunek, tekst czy dźwięk.
Mapa emocji
Interaktywna instalacja, gdzie każdy może zaznaczyć uczucia, które towarzyszyły podczas zwiedzania, współtworząc wspólną opowieść wystawy.
Ciche godziny
12:00 – 16:00 jest specjalnie wydzielony przedział czasowy dla osób wysoko wrażliwych i z trudnościami sensorycznymi, umożliwiające spokojne doświadczenie wystawy.
Zespół kuratorski
Róża Kruchkova – projektantka wystawy
Michaella Kucharska – koordynatorka wystawy
Natalia Ciosmak – specjalistka ds. kontaktu z artyst:kami
TRWAJĄCE ZAPISY:
Wernisaż wystawy „Voices of the Unheard”:
Termin wydarzenia:
14 marca (Piątek)
18:30
*Wystawę można obejrzeć do 20 maja
pn-pt 12:00-16:00
Miejsce wydarzenia:
Fundacja Varsztatovnia
Dzielna 5, Warszawa
– WSTĘP WOLNY –
– Christiane Amanpour
